පහන් කන්ද නුඹ...

නෞකාව වීමි සමුදුර

සිතිජය ලුහුබැඳ පදවන

මඟ කියා දුන්නි මෙගොඩට

නුඹ පහන් කන්ද විලසින

පැමිණියෙමි නුඹේ ළඟටම

නැංගුරම් දමන අටියෙන

මේ පහන් කන්ද පාමුල

අඳුරුයි නොසිතූ විලසින

නුඹ එළිය බෙදා ලොවටම

කිම අඳුරෙ ඉන්ට කාරණ

ඉඩ දෙතොත් නුඹේ සිත ළඟ

පහනක් වෙමි නිති දැල්වෙන

නුඹට මෙන්...

පායනා සඳවතිය කියනු මැන මට ඉතින්

මෙහි ආවේ මගෙ තනිය මකන්නද දුර ඉදන්

අහන්නෙමි යළිත් මම ඇදී එන මඳනලින්

හිතේ දුක අඩුවේද පවන් සැළුමුත් හෙමින්

ගඟුල ඔහෙ ගැළූමුත් ගී රාව නංවමින්

එය කොහේ නිවන්නද දැවෙන සිත ගිණියමින්

මල් සුවඳ හැමූමුත් පෙරදාක නොවූ මෙන්

නුඹෙ සුවඳ දැනෙනවා ඒ සුවඳටත් උඩින්

සඳ ද මල් හා පවන් කළත් නෙක විශ්මයන්

හැකිවේද පුරවන්න මසිත යළි නුඹට මෙන්

අම්බපාලි...

හදවත මාගේ නොකිළිටි මැදුරකි

පෙර කිසිවෙකු හෝ පය නොගැසූ

කුළුදුල් ඒ සිත ඔබට දෙන්නයැයි

කීවා දවසක මා හමු වූ

හද පිරි බැතියෙන් පෙමට පිදූවත්

හදවත මාගේ සන්තක වූ

හොරෙන් හොරෙන් ඇයි පෙම්බස් තෙපලනු

ලොව හමුවේ දෙදෙනෙකි ගොළු වූ

රහසින් ඇවිදින් සෙනෙහස අයදින 

විටකදි කිසි අඩුවක් නොකෙරූ

මමත් ඉතින් එක් අම්බපාලියකි

ගත නොව නුඹගේ සිත සැනසූ

පින්මඳ මවක්...

 

වේලක් කාලා එක වේලක් කුස ගින්නේ

සිටියේ නිවන්නයි පුත නුඹ සා ගින්නේ

පිය තුම නුඹේ සුර ලොව වෙත ගිය බැවිනේ

කබලෙන් ලිපට වැටුනා නුඹ හා ඉතිනේ

කවා පොවා කරදඬු උස් මහත් කොට

හැකි ලෙස ශිල්ප ලැබ දුන්නෙමි පුත නුඹට

නොලැබුනෙ පෙර කළෙහි පින් පෙත් කරන්නට

සිදු වූ නිසයි හැම දේ පිරි මහන්නට

දැන් නුඹ සිදාදියේ ඇත අතමිට යහමින්

පින්මඳ මවක් වෙමි නොලබන ගරු බුහුමන්

දොරකඩ ළඟින් පියමනිනා බුදු පුතණුන්

වෙත පුද කළෙමි අද වේලක් පින් සලකන්