හිරු නැතිදා කෝ සඳපානක්....

රුවට හැදුණු පෙති විනා මලේ

රේණුව දෙස කවුරුද බැළුවේ

පෙති ගිළිහී ගිය දාට මලේ

රේණුවමයි ඵලයක් දුන්නේ

උඩ ඇදෙනා කළ සරුංගලේ

බැළුවද දෙස එය බැඳි නූලේ

උඬඟුව දිලෙන්න ආකාසේ

නූල නොවෙද සවියක් වූයේ

කිරණ රුදුරු යැයි හිරු මඬළේ

සඳුට ආවඩන මනුසතුනේ

හිරු නැති දා මේ ලෝ තලයේ

එළිය ලැබේවිද සඳපානේ

දයාබරයානෙනි.....

ප්‍රේමයේ අතපොත් තබා

මුලකුරු පසක් කර දෙනු රිසින්

මවෙත ආ ඇඳුරිඳු නුඹය ඒ

පුරවගෙන සිත සෙනෙහසින්

ඒ පෙමෙහි පරතෙර දකින්නට

නුඹේ මඟ පෙන්නුම් මතින්

යන්න අවනත නොවුණි මා සිත

බැලු නිසා පස්මහ බැළුම්

සිහිල් පැන් කලයක් ඉවත හල

ලෙසින් කෙන්දක් වූ බැවින්

නුඹේ සෙනෙහස නොපිලිගන්නට

උඩඟු විය සිත මානයෙන්

අඳුරු තිරපට ඉරා බැලුවිට

පමා වී මුත් බෝ ලෙසින්

දයාබරයානෙනි නුඹට මා

පෙම් කළා කවදත් සිතින්

නොවෙනස් වන ගුරු උතුමන්...

වේවැල් පොල් ඉරටු නාරං සියඹලා අතූ

පෙන්වා නොමඟ යන දරුවන් ලෙසින් සිතූ

සැමදෙන යහමඟට ගන්නට පැතුම් පැතූ

ගුරු දෙවියන් වීලු පෙරකළ අප පිදිය යුතූ

සරමක් සමඟ අත් දිග කමිසයක් ඇඳන්

කුඩයක් අතින් ගෙන තව බෑගයක් අරන්

බොරළු පාරෙ පිය මනිනා ගුරු උතුමන්

පසු පස වැටී ගියාලු ඉස්කෝලෙ ළමුන්

තම අඩිපාරෙ ගියමුත් මඟ නැවතීලා

නොසිටනු ළමුනි යනු මාවද පහු කරලා

හෙට දින ලොවම දිනවන උගතුන් වීලා

වැජඹෙනු දකිනු රිසි මගෙ නෙතු පේවීලා

හැඳ පළදින විදියෙ පොඩි වෙනසක් වූවත්

තරවටු කරද්දී නඩු හබ පැටලූනත්

මඟ පෙන්වූ එවුන් මුල අමතක කෙරුවත්

ඉනිමං තනයි ගුරුවරු සිසුනට අදටත්

අකලට වැස්සක්...

වැසි පිට වැසි ඇදහලන නියාවෙන්

සපැමිණි මුත් මෝසම් සුළඟක්

සුළං මුවාවට වැස්ස අහිමිවුනි

මැද වූයෙන් මහ කඳුකරයක්

දෙගොඩ තලා උතුරන තරමට නොව

යන්තම් තෙමුනා බිම පමණක්

පතන විටදි ආදරය නොපෙන්වන

නුඹත් වගෙයි එක් කඳුකරයක්

කඳු ශිඛරයෙ තුරු සෙවණින් ලදමුත්

කිසිදා නොවෙනස්වන සිහිලක්

නියං කලට නම් කෙසේ පතන්නද

වැස්ස තබා වැස්සක ලකුණක්

වළා පෙළක් වැහි කුළක් කරන මෙන්

හරිත තුරු පිරුණු මහ වනයක්

නොසිතු විටක සෙනෙහෙන් සිත නහවා

නුඹ දුන්නා අකලට වැස්සක්

ශිලාලිපි ආදරය...

 

මා දෙනෙත් දෙස බලා

නොලියූ පද වැලක්

හෙමි හෙමින් මුමුනන්න

මුව පුරා පිරික්සා

කෙටුම්පත් සිත්තමට

පැහැය එක් කර දෙන්න

හදවතෙහි ලියූ ඒ

සිතුම් නව කථාවේ

එකම චරිතය වන්න

නුඹට හැකි කී නමුදු

මට නොහේ...

තවම නුඹෙ ශිලාලිපි

ආදරය...

පද වලට පෙරලන්න