පටි කැඩුණු සෙරෙප්පුව

පටි කැඩුණු සෙරෙප්පුව

වැළඳ ගත් කුණු බක්කිය

බලා ඉදියි මා දෙස

අයදින්න මෙන් සමා

නුඹ කුමක් කරන්නද

නොහැරුණාට ඒ දෙපා

මදෙසට....

අපුල කළ ඉවත හල

කැඩුණු ඒ පාවහන

ජීවිතය පුරා ඇති

ඇද පළුදු වහගන්න

එකම පිළිසරණ බව

හැදින ගත් හෝ නොගත්

තව බොහෝ දෙපා යුග

නවතීවි මගෙ ළඟත්

මා මෙන්ම ජීවිතේ

පිරිමහන උන් ලොවේ

තව බොහෝ ඇති නිසා....

දැලක් විය එක් මකුළු...

නුඹේ ඒ පෙම මහරූ

දැලක් විය එක් මකුළු

බැඳිමුත් වියා නෙක අයුරූ

බිඳලිය මසිත වූ රුසිරූ

මින් පෙරත් මේ වගේ

බඳිමින් මකුළු දැල් අගේ

හොඳහැටි තිබුණු සිත මගේ

වසා දැමුවා පෙමින් ඔබගේ

මකුළුවා වියන දැලකින්

පතමිද සෙතක් කෙලෙසින්

මකුළුවගෙ දිවි රකිමින්

එදැල බැඳි ගෙය වීය අබලන්

දැලත් ඒ දැල බඳින නුඹවත්

කඩා අතු ගා දමමි ගෙයිනුත්

නුඹේ පෙම හා බැඳුණු මතකත්

යළිදු සිත නොම කරයි වල්මත්

පෙර මඟ බලනෙමි

ඕසෙට පිපිලා තුන්මාසේ මල්

නෙක නෙක අයුරින් පාට හොවා

සීත ඉමේදී කටු යට සැඟවුණු

රෝස කැකුළු අද පුබුදු වෙලා

හැම තුරු වැලටම පාහේ මිහිකත

කොළ සළු පළදා ඔප කරලා

ටික දිනකට හෝ ඇවිත් යන්න යන

වසන්තයට පෙර මං තනලා

මීට පෙරත් ඇවිදිල්ල යන්න ගිය

වසන්තයේ මගෙ හිතට හොරා

නැවුම් සිතින් යළි පෙර මඟ බලනෙමි

මේ පාරත් නුඹ ඒවි කියා

මෙතුවක් කලකට මිලාන වී තිබු

සිතේ පැතුම් මල් යළි පුබුදා

සෙනෙහෙ සිතින් පිළිගන්නම් නැවතත්

නොයනු වසන්තය මා හැරදා