සුවඳ දැනුණා ජීවිතේ...

මා..

ලෝකයක් පසෙක ලා

මිරිඟුවක් බඳු ඔහුම

හඹා ගිය ඒ ඇසිල්ලේ

ඔහු..

ඒ පෙමට තිත තබා

දුර ගොසිනි බෝ

මා දමා තනි මංසලේ

ඔබ...

ජීවයම ඇය

වෙත පුදන්නට

කල් බැලූ ඒ ඇසිල්ලේ

ඇය...

වෙන අතක් හා

ඇඟිලි බැඳ ගෙන

සුව විදී පෙම් කැදැල්ලේ

අප...

ඇදුරු සෙවනැලි

ලඟා කර දුන්

අතීතෙට සමුදුන් වෙලේ

අපි...

අපේ වී ඇත

දැනෙන්නට යළි

සුවඳවත් බව ජීවිතේ

නුඹයි ඒ ලතා වැල....

මමයි ඒ විසල් ගස

මේඝයකිනුත් නොසැළෙන

නුඹයි ඒ ලතා වැල

මා අනුව හැඩ ගැසුණ

සවිමත් සිතක් තිබුනද

එළියක් නොවුණි සියොළඟ

සුවඳැති මලින් සුසැදිව

සුන්දර කළා බඳ වට

පැවතිය හැකත් තනිවම

අරුතක් නොතිබි දිවියට

වටිනාකමක් දුන් නුඹ

රැකගමි මගේ පණ ලෙස