සෙනෙහෙ නිල් දිය...

සෙනෙහෙ නිල් දිය  

රැලිති හමුවේ

සිතුම් වෙරළෙහි 

රැඳුන සිතිවිලි

පුලින තලයම

නුඹත් එක්කම දුර ගියා....

නුඹ නැවත එයි

වෙරළ සිඹිනට

මගේ සිතිවිලි දුර තියා....

එදා ළඟ තිබු වෙරළ අද නැත

නුඹම එය ගෙන ගිය නිසා....

හොදින් පීරා බලනු දිය කඳ

මසිත ඔබ ළඟදැයි කියා...

අව පස සඳ......

 

                                                  කෙතරම් එළිය මුත්
                                                  පලක් වෙද
                                                  පුරා පස සඳකින්
                                                  එක් දිනක් පායන
                                                  ඔබ මගේ සිත් අහසෙ
                                                  අව පස සඳක් වී…..
                                                  පායන්න බොහෝ කල්.....

කෙත් බිමට වට පිණි වැස්ස

ඉරි තැලී පුරන් වුනු

කාලයක් පාළු වුනු

කෙත් බිමට හිටි ගමන්

වැටුණු පිණි වැස්ස නුඹ

කම්මැළිව නිදි කිරූ

සිතුම් අම්ඹාරුවන්

එහෙ මෙහේ ඇවිදවා

මඩ කළා සිත් කෙතම

නියර වැටියද බැඳිමි

කෙතට රැකවල දෙන්න

දැන් ඉතින් කාලයයි

පෙම් බීජ වපුරන්න

කෙතම නිල්ලට හැරී

රන්කරල් පීදෙන්න

නුඹේ සෙනෙහස් දියෙන්

කෙතට යළි පණ දෙන්න

හිම රේණු ආදරය...

හරිත පත් නෙක ගණන්

පිරි ඉතිරී ගියපු

වසන්තය පුරාවට

මලක් සේ ඵලක් සේ

නුඹ දුන්නු ආදරය...

වසන්තය මියෙද්දිම

හරිතවන් පත් සේම

මල් සේම ඵල සේම

හැර ගියා දෝ සිතුණි...

මේ සීත ඉර්තුවම

ගැහෙන සිතුවිලි එක්ක

පැතුම් සුන් හදවතම

මඟ බලා ඉදිද්දී...

හිම රේණු ලෙසින් විත්

නැවත හද වෙලා ගත්

නුඹේ ඒ ආදරය

මේ සිතට බර වැඩියි

මුත් ඉතින්....

රැක ගනිමි හදවතින්

නොයන්නට දිය වෙවී

බිඳක් හෝ....