හිතවත....

'හිත' නම් මගේ හිතවත

කුළුනින් සෙමෙන් අදරින

විමසමි පෙරත් දිනයක

නුඹ මඟහැරපු පැනයම

මලින් බර වන වස්සන

ගිම්හානයක උණුසුම

සීත හිම කැටියක

වෙනස නුඹහට පෙරත් දැනුනිද

මටත් හොර රහසෙම

ඔහු ගෙන නුඹව අත්කර

ඒ හදේ ඇති ගැඹුරුම

තැනක තැබුවා බොහෝ සුරැකිව

ඉතින් යළි ටිකකට

ළඟට ආවොත් හිතවත

මෙයයි නම් ප්‍රේමය

පසක් කරවා දෙමිය නුඹහට

ප්‍රේමය සොයා කතරක
එහෙ මෙහෙ දුවපු සකිසඳ
නුඹ ආදරෙන් සනසන

ඔහුගෙ හිත ලඟ රැඳෙනු හිතවත

දැවෙන කතරකි සිත මගේ....

ඔබ මගෙයි කිව් ඒ දිනේ

සතුට වැඩි වී සිත් කොනේ

බුබුං නගනා හිතුමතේ

ගඟුල වැනි විය සිත මගේ

අපි එක්ව ගිය මාවතේ

තුරු සෙවණ සැදු සිසිලසේ

පහස විය මගෙ සිත් ඉමේ

නිවාලන්නට ගිම් නුඹේ

ඔබ මගෙන් වෙන් වූ දිනේ

නිසොල්මන් වී සිත මගේ

දුක බෙදා ගන්නට කොහේ

නිසල වූවා දිය ගඟේ

අපි වෙන්ව යන මේ මඟේ

තුරු වදුළු නෑ නෙත් ඉමේ

කෙලෙස නිවමිද ගිම් නුඹේ 

දැවෙන කතරකි සිත මගේ

පහන් කන්ද නුඹ...

නෞකාව වීමි සමුදුර

සිතිජය ලුහුබැඳ පදවන

මඟ කියා දුන්නි මෙගොඩට

නුඹ පහන් කන්ද විලසින

පැමිණියෙමි නුඹේ ළඟටම

නැංගුරම් දමන අටියෙන

මේ පහන් කන්ද පාමුල

අඳුරුයි නොසිතූ විලසින

නුඹ එළිය බෙදා ලොවටම

කිම අඳුරෙ ඉන්ට කාරණ

ඉඩ දෙතොත් නුඹේ සිත ළඟ

පහනක් වෙමි නිති දැල්වෙන

නුඹට මෙන්...

පායනා සඳවතිය කියනු මැන මට ඉතින්

මෙහි ආවේ මගෙ තනිය මකන්නද දුර ඉදන්

අහන්නෙමි යළිත් මම ඇදී එන මඳනලින්

හිතේ දුක අඩුවේද පවන් සැළුමුත් හෙමින්

ගඟුල ඔහෙ ගැළූමුත් ගී රාව නංවමින්

එය කොහේ නිවන්නද දැවෙන සිත ගිණියමින්

මල් සුවඳ හැමූමුත් පෙරදාක නොවූ මෙන්

නුඹෙ සුවඳ දැනෙනවා ඒ සුවඳටත් උඩින්

සඳ ද මල් හා පවන් කළත් නෙක විශ්මයන්

හැකිවේද පුරවන්න මසිත යළි නුඹට මෙන්

අම්බපාලි...

හදවත මාගේ නොකිළිටි මැදුරකි

පෙර කිසිවෙකු හෝ පය නොගැසූ

කුළුදුල් ඒ සිත ඔබට දෙන්නයැයි

කීවා දවසක මා හමු වූ

හද පිරි බැතියෙන් පෙමට පිදූවත්

හදවත මාගේ සන්තක වූ

හොරෙන් හොරෙන් ඇයි පෙම්බස් තෙපලනු

ලොව හමුවේ දෙදෙනෙකි ගොළු වූ

රහසින් ඇවිදින් සෙනෙහස අයදින 

විටකදි කිසි අඩුවක් නොකෙරූ

මමත් ඉතින් එක් අම්බපාලියකි

ගත නොව නුඹගේ සිත සැනසූ