මට යන්න අවසරයි

          කියනු මැන පැහැදිළිව

මා එපා නම් ඔබට

ඇයිද මේ නොකියාම

පලා බෙදනුයෙ මෙමට

ඔබේ හද අරණ මත

තැනූ පෙම් මන්දීරෙ

මා මෙන්ම ඔහු වෙතද

ඉඩ සැදුවෙ ඇයි සොදුරෙ

මන්දිරේ එලෙසමයි

තැනු ලෙසම පැවතෙනා

අප දෙදෙනා ඔබට පිදු

ආදරේ වැඩි වුනා

සමුදෙන්නෙ කාටදැයි

නුඹෙම සිත ගතු කියයි

වෙනස්කම් එපා තව

මට යන්න අවසරයි

සිත් අහස...

සුපැහැදිලි නිල් අහස

වගෙයි නුඹෙ සිත විටෙක

නුඹම පමණක් නොවෙයි

මමත් විනිවිද දකින

විටෙක වැහි කුළු වළා

සිත් අහස කළු කළා

නුඹට වත් නුඹේ සිත

හඳුනන්න බැරි වෙලා

වළා බැමි තුලින් ආ

රිදී දිය දරකින්

නුඹකුසට නෙත් හෙලූ

මසිත් ගැබ තෙත් උනා

වරින් වර සිත වසන

දුක් සුසුම් වළා පට

වැස්සක්ව වස්සන්න

සිත් අහස එළි වන්න

ඒ වැස්ස පිළිගන්න

උරා ගෙන සඟවන්න

මගේ සිත් පොළෝ ගැබ

ඉඩ ඇතියි හොඳටෝම

හිරු නැතිදා කෝ සඳපානක්....

රුවට හැදුණු පෙති විනා මලේ

රේණුව දෙස කවුරුද බැළුවේ

පෙති ගිළිහී ගිය දාට මලේ

රේණුවමයි ඵලයක් දුන්නේ

උඩ ඇදෙනා කළ සරුංගලේ

බැළුවද දෙස එය බැඳි නූලේ

උඬඟුව දිලෙන්න ආකාසේ

නූල නොවෙද සවියක් වූයේ

කිරණ රුදුරු යැයි හිරු මඬළේ

සඳුට ආවඩන මනුසතුනේ

හිරු නැති දා මේ ලෝ තලයේ

එළිය ලැබේවිද සඳපානේ

දයාබරයානෙනි.....

ප්‍රේමයේ අතපොත් තබා

මුලකුරු පසක් කර දෙනු රිසින්

මවෙත ආ ඇඳුරිඳු නුඹය ඒ

පුරවගෙන සිත සෙනෙහසින්

ඒ පෙමෙහි පරතෙර දකින්නට

නුඹේ මඟ පෙන්නුම් මතින්

යන්න අවනත නොවුණි මා සිත

බැලු නිසා පස්මහ බැළුම්

සිහිල් පැන් කලයක් ඉවත හල

ලෙසින් කෙන්දක් වූ බැවින්

නුඹේ සෙනෙහස නොපිලිගන්නට

උඩඟු විය සිත මානයෙන්

අඳුරු තිරපට ඉරා බැලුවිට

පමා වී මුත් බෝ ලෙසින්

දයාබරයානෙනි නුඹට මා

පෙම් කළා කවදත් සිතින්

නොවෙනස් වන ගුරු උතුමන්...

වේවැල් පොල් ඉරටු නාරං සියඹලා අතූ

පෙන්වා නොමඟ යන දරුවන් ලෙසින් සිතූ

සැමදෙන යහමඟට ගන්නට පැතුම් පැතූ

ගුරු දෙවියන් වීලු පෙරකළ අප පිදිය යුතූ

සරමක් සමඟ අත් දිග කමිසයක් ඇඳන්

කුඩයක් අතින් ගෙන තව බෑගයක් අරන්

බොරළු පාරෙ පිය මනිනා ගුරු උතුමන්

පසු පස වැටී ගියාලු ඉස්කෝලෙ ළමුන්

තම අඩිපාරෙ ගියමුත් මඟ නැවතීලා

නොසිටනු ළමුනි යනු මාවද පහු කරලා

හෙට දින ලොවම දිනවන උගතුන් වීලා

වැජඹෙනු දකිනු රිසි මගෙ නෙතු පේවීලා

හැඳ පළදින විදියෙ පොඩි වෙනසක් වූවත්

තරවටු කරද්දී නඩු හබ පැටලූනත්

මඟ පෙන්වූ එවුන් මුල අමතක කෙරුවත්

ඉනිමං තනයි ගුරුවරු සිසුනට අදටත්